Kids story : एकदा एका सुंदर बागेत फुलांचा मधुर सुगंध दरवळत होता. मधमाश्या, फुलपाखरे व रंगीबेरंगी कीटक दूरदूरवर घिरट्या घालत होते. त्या सर्वांमध्ये, सर्वात लक्षवेधी होता एक लाल गुलाब. त्याच्या पाकळ्या इतक्या नाजूक, मऊ आणि चमकदार होत्या की सकाळचे दव मोत्यांप्रमाणे त्यांच्यावर स्थिरावत असे. दररोज, जेव्हा सूर्याची किरणे त्या दवबिंदूंवर पडत, तेव्हा सर्वत्र इंद्रधनुष्यासारखा रंग पसरत असे. दररोज सकाळी, तो गुलाब एका नैसर्गिक आरशात स्वतःकडे पाहून अभिमानाने म्हणायचा, “जगात माझ्यापेक्षा सुंदर कोणीही नाही. माझा सुगंध दूरदूरवर पसरतो. लोक माझ्यासाठी दूरदूरवरून येतात. सर्वांच्या नजरा माझ्यावर खिळलेल्या असतात. मी बागेचा राजकुमार आहे!”
ALSO READ: जातक कथा : ढोलवादक आणि जंगलातील दरोडेखोर
पण गुलाबाच्या देठावर, अगदी त्याच्या खाली, काही काटे होते. ते टोकदार, कठीण आणि काळे होते. गुलाब अनेकदा त्यांच्यावर हसायचा आणि त्यांना चिडवायचा, “अरे, तुम्ही काटे! तुम्ही फक्त निरुपयोगी, टोकदार लाकडाचे तुकडे आहात. तुमच्यात सौंदर्य नाही, सुगंध नाही, आकर्षण नाही. तुम्हाला नुसतं बघूनच लोक घाबरतात. तुम्ही काही कामाचे नाही!” काटे शांत राहिले. त्यांनी काही उत्तर दिले नाही, कोणतीही तक्रार केली नाही. ते फक्त शांतपणे आपल्या जागी उभे राहून गुलाबाचे रक्षण करत होते. त्यांना माहित होते की त्यांची भूमिका वेगळी आहे. ते रक्षण करण्यासाठी बनले होते, चमकण्यासाठी नाही.
ALSO READ: जातक कथा : अस्वल आणि सुतारपक्ष्याचे युद्ध; शक्तीवर बुद्धीची मात
एकदा दुपारी काही मुले बागेत खेळत आली. त्यांचे हसणे आणि किलबिलाट घुमत होता. एका लहान मुलीने दुरून गुलाब पाहिला आणि उद्गारली, “व्वा! किती सुंदर गुलाब आहे! मी तो तोडून माझ्या केसांत घालणार आहे!” मुले गुलाबाकडे धावत आली. मुलीने आपला हात पुढे केला. तिची छोटी बोटे गुलाबाच्या पाकळ्यांजवळ जाताच, तिला एक काटा टोचला. ती मुलगी किंचाळली आणि तिने आपला हात मागे खेचला. बाकीची मुले घाबरली. एक जण म्हणाला, “अरे, हे किती टोकदार आहेत! चला इथून पळून जाऊया!” सगळी मुले पळून गेली. गुलाबाच्या पाकळ्या सुरक्षित होत्या. पहिल्यांदाच, त्या गुलाबाने आपल्या खाली असलेल्या काट्यांकडे काळजीपूर्वक पाहिले. आज, अभिमानाची जागा कृतज्ञतेने घेतली होती. एका हळुवार, कोमल आवाजात गुलाब म्हणाला, “काटेदादा.. आज मला समजले. माझे सौंदर्य, माझा सुगंध, माझे तेज हे सर्व तुझ्याशिवाय निरुपयोगी ठरले असते. तू माझी ढाल आहेस. तू माझे रक्षण करतोस. तुझ्याशिवाय, मी केव्हाच कोणाच्यातरी हातात कोमेजून गेले असतो.” काटे किंचित हसून म्हणाले, “गुलाबबाजारा, प्रत्येकाचे एक स्थान आणि एक काम असते. तुम्हाला फुलायचे आहे, सौंदर्य पसरवायचे आहे आणि लोकांच्या चेहऱ्यावर हास्य आणायचे आहे. आणि आम्हाला तुमचे रक्षण करायचे आहे. तुम्ही चमकता, आणि आम्ही तुमच्या मागे लपून तुमचे रक्षण करू. मोठे किंवा लहान असे काही नाही. तो गुलाब शांत झाला. त्या दिवसापासून त्याचे वागणे बदलले. त्याने कोणालाही कमी लेखणे सोडून दिले. त्याला समजले होते की सौंदर्य एकटे चालत नाही त्याला संरक्षण, त्याग आणि सोबतीचीही गरज असते.
तात्पर्य : प्रत्येकाचे स्वतःचे मूल्य, स्वतःची ताकद असते. त्यांना फक्त ओळखण्याची आणि आदर देण्याची गरज असते.
अस्वीकरण (Disclaimer) : या लेखात दिलेली माहिती आणि उपाय सामान्य माहितीवर आधारित आहे.या माहितीचीपूर्णता, विश्वासार्हता आणि अचूकता याबाबत वेबदुनिया कोणतीही हमी देत नाही. अधिक माहितीसाठी संबंधित तज्ज्ञांचा सल्ला घ्यावा.
ALSO READ: जातक कथा : दुष्काळ आणि कासवाची गोष्ट