Kids story : एका गावात उद्दत नावाचे एक गाढव राहत होते. दिवसा धोब्याचे ओझे वाहून नेल्यानंतर, ते रात्री स्वतःहून शेतात भटकत असे. सकाळी ते स्वतःहून धोब्याकडे परत येत असे. रात्री शेतात भटकत असताना, त्याची एका कोल्ह्याशी ओळख झाली. कोल्हे मित्र बनवण्यात खूप हुशार असतात. तो कोल्हासुद्धा गाढवाबरोबर शेतात जाऊ लागला.
ते गाढव शेताचे कुंपण तोडून आत जात असे, कोल्ह्यासोबत कोवळ्या काकड्या खात असे आणि मग सकाळी घरी परत येत असे. एके दिवशी, ते गाढव खूप उत्साही झाले. ती चांदण्या रात्रीची वेळ होती. दूरवर नजर जाईल तिथपर्यंत शेतं डोलत होती. गाढव म्हणाला, “मित्रा! आज किती निर्मळ चंद्रप्रकाश आहे! आज मला खूप गावेसे वाटते आहे. मला सर्व राग आणि रागिणी माहीत आहे. तुला जे गाणे आवडेल ते मी गाईन.” बरं, सांग मी कोणते गाणे गाऊ.
कोल्हा म्हणाला, ! या गोष्टी सोडून द्या. तुम्ही उगाच त्रास का करून घेत आहात?
स्वतःवर संकट ओढवून घेण्यात काय अर्थ आहे? कदाचित तुम्ही विसरला असाल की आपण शेतात चोरून आलो आहोत. चोराला साधा खोकलासुद्धा येऊ नये, आणि तरीही तुम्ही मोठ्याने गाणे गाण्याचा विचार करत आहात. आणि कदाचित तुम्ही हेही विसरला असाल की तुमचा आवाज गोड नाही. तुमच्या शंखाचा आवाज दूरवर जाईल. या शेताबाहेर पहारेकरी झोपले आहेत. जर ते जागे झाले, तर ते तुमची हाडे मोडतील. जर तुम्हाला सुखी-समाधानी राहायचे असेल, तर हे सर्व विसरा; आनंदाने अमृतासारख्या गोड काकड्यांनी आपले पोट भरा.
ALSO READ: पंचतंत्र : खोडकर कोकरू आणि धूर्त लांडगा
संगीताचे व्यसन तुमच्यासाठी चांगले नाही.” कोल्ह्याचे शब्द ऐकून गाढव म्हणाला, “मित्रा!” “तू जंगलात राहणारा आहेस, म्हणूनच तुला संगीताचा रस चाखायला मिळाला नाही.”
ALSO READ: पंचतंत्र : गोष्ट भलाढ्य कोब्रा आणि इवल्याश्या मुंग्यांची
“म्हणूनच तू अशा गोष्टी बोलत आहेस.” कोल्हा म्हणाला, “काका! तुमचं म्हणणं बरोबर आहे, पण तुम्हाला संगीत येत नाही; तुम्हाला फक्त घशातून ‘ढिंचू-ढिंचू’ असा आवाज काढता येतो.” कोल्ह्याच्या बोलण्याने गाढवाला खूप राग आला, पण रागावर नियंत्रण ठेवून तो म्हणाला, “कोल्हा!” जर मला संगीत माहीत नसेल, तर कोणाला कळणार?”
मला तीन ग्राम, सात स्वर, एकवीस मूर्चन, एकोणचाळीस ताल, तीन लय आणि तीन मात्रांचे तीन प्रकार माहीत आहे.
रागात तीन विराम आणि नऊ रस असतात. मी छत्तीस राग आणि रागिणींमध्ये पारंगत आहे. मला चाळीस प्रकारचे संचारी-व्यभिचारी भाव (एकाग्रता आणि विविधता) सुद्धा माहीत आहेत. तरीही, तुम्ही मला संगीतकार मानत नाही. कारण तुम्ही स्वतःच रागकलेबद्दल अज्ञानी आहात.
कोल्हा म्हणाला,! जर तसं असेल, तर मी तुला अडवणार नाही.” मी शेताच्या दारावर पहारा देतो, तू तुझ्या मर्जीप्रमाणे गाऊ शकतोस. कोल्हा निघून गेल्यावर, गाढव मोठ्याने रडू लागले. हे ऐकून, शेताचे पहारेकरी दात ओठ खात धावत आले. तिथे पोहोचल्यावर, त्यांनी गाढवाला काठ्यांनी मारून जमिनीवर पाडले. त्यांनी त्याच्या गळ्यात एक बेडीसुद्धा बांधली. थोडा वेळ वेदनेने विव्हळल्यानंतर गाढव उठून बसले. वेदना पटकन विसरणे हा गाढवाचा स्वभाव असतो. मारहाणीची आठवण त्याला फक्त क्षणभरच सतावते.
थोड्याच वेळात गाढवाने बेडी तोडली आणि पळू लागले. कोल्हासुद्धा थोड्या अंतरावर उभा राहून हे दृश्य पाहत होता. हसून तो गाढवाला म्हणाला! मी ताकीद देऊनही तुम्ही रडू लागलात! म्हणूनच तुम्हाला ही शिक्षा मिळाली.
अस्वीकरण (Disclaimer) : या लेखात दिलेली माहिती आणि उपाय सामान्य माहितीवर आधारित आहे.या माहितीची पूर्णता, विश्वासार्हता आणि अचूकता याबाबत वेबदुनिया कोणतीही हमी देत नाही. अधिक माहितीसाठी संबंधित तज्ज्ञांचा सल्ला घ्यावा.
ALSO READ: पंचतंत्र : मूर्ख राजा आणि बुद्धिमान माकडाची गोष्ट