Ai Image
Kids story : फार पूर्वी, एका घनदाट जंगलाच्या काठावर एक छोटा आश्रम होता, जिथे एक प्रसिद्ध ऋषी राहत होते. त्यांचे नाव गुरुदेव विश्वामित्र होते. ते ज्ञान, शांती आणि आत्मसंयमाचे मूर्तिमंत रूप होते. त्यांना दोन शिष्य होते, एकाचे नाव आनंद आणि दुसऱ्याचे नाव निलय.
आनंद नेहमी हसतमुख असे. त्याचे डोळे चमकत, त्याचे बोलणे मधुर आणि त्याचे हृदय इतरांबद्दलच्या प्रेमाने भरलेले होते. तो प्रत्येक परिस्थितीत काहीतरी सकारात्मक शोधू शकत असे. याउलट, निलय स्वभावाने तापट होता. तो क्षुल्लक गोष्टीवरून रागावत असे, मोठ्याने बोलत असे आणि त्याचे मन नकारात्मक विचारांनी भरून जात असे. तो जगाला एक रणांगण मानत असे, जिथे प्रत्येकजण स्वतःसाठी लढतो.
गुरुदेवांना दोन्ही शिष्यांचा स्वभाव चांगलाच माहीत होता. त्यांचा असा विश्वास होता की, ज्ञान तेव्हाच खरे असते, जेव्हा ते हृदयापर्यंत पोहोचते आणि माणसाच्या विचारांमध्ये परिवर्तन घडवते. म्हणून एके दिवशी, त्यांनी त्यांची एक विशेष परीक्षा घेण्याचे ठरवले.
सकाळी लवकर, गुरुदेवांनी आपल्या दोन शिष्यांना बोलावून सांगितले, “आज आपण वनात जाऊ. तिथे तुम्हाला काहीतरी विशेष दिसेल. चला, तयार व्हा.” ते तिघेही वनाच्या दिशेने निघाले. सूर्य नुकताच उगवला होता. थोडा वेळ चालल्यानंतर ते एका मोठ्या आंब्याच्या झाडाजवळ पोहोचले. ते झाड खूप जुने होते. त्याच्या फांद्या पसरल्या होत्या आणि त्यावर शेकडो आंबे लटकत होते. काही सोनेरी आणि गोड, तर काही हिरवे आणि आंबट. झाडाखाली जमिनीवर काही पिकलेले आंबेही पडलेले होते. गुरुदेवांनी झाडाकडे पाहून शांत आवाजात म्हटले, “शिष्यांनो, या झाडाकडे काळजीपूर्वक पाहा. अगदी खोलवर पाहा. मग तुम्हाला काय दिसते ते मला सांगा.”
त्यांनी सर्वात आधी आनंदाला विचारले. आनंद काही क्षण त्या झाडाकडे निरखून पाहत राहिला, मग हसून म्हणाला, “गुरुदेव, हे झाड मला खूप नम्र वाटते. बघा, ते कितीतरी वर्षांपासून इथे उभे आहे. ते उन्हात सावली देते, पावसात चिंब भिजते, तरीही ते कधीच तक्रार करत नाही. लोक येतात आणि आंबे पडावेत या आशेने त्यावर दगड फेकतात. कधीकधी त्याच्या फांद्या मोडतात, पाने गळून पडतात, तरीही ते शांतपणे फळे देत राहते. ते ना सूड घेते, ना रागावते. ते मला शिकवते की आयुष्याने आपल्यावर कितीही संकटे आणली तरी, आपण नम्रता आणि औदार्य कधीही सोडू नये. लोकांनी आपला आदर केला किंवा अपमान केला तरी, आपल्याकडे जे आहे ते आपण वाटत राहिले पाहिजे.” आनंदाचे बोलणे ऐकून गुरुदेवांनी मान डोलावली आणि हसून त्याच्याकडे पाहिले. मग ते निलयकडे वळले आणि विचारले, “आणि तू, क्रोधा? तुला काय दिसते?” निलय काही वेळ त्या झाडाकडे एकटक पाहत राहिला. त्याच्या चेहऱ्यावर आधीच क्रोधाच्या रेषा उमटल्या होत्या. मग तो मोठ्याने म्हणाला, “गुरुदेव, हे झाड मला फार धूर्त आणि कपटी वाटते! बघा, दगडाचा फटका बसल्याशिवाय ते फळ देत नाही. तुम्ही त्याला जितके जास्त फटके द्याल, तितकी जास्त फळे ते खाली टाकेल. तुम्ही थोडी जरी दया दाखवली, तरी ते फळ लपवून ठेवेल. यावरून हे स्पष्ट होते की या जगात काहीही फुकट मिळत नाही. जर तुम्हाला काही हवे असेल, तर ते हिसकावून घ्यावे लागते, त्यासाठी जबरदस्ती करावी लागते, दबाव टाकावा लागतो. माणसेही तशीच असतात तुम्ही कमजोर असाल, तर ते तुमचा फायदा घेतील. म्हणून, आधी इतरांवर हल्ला करणेच बरे, म्हणजे ते आपल्याला दडपून टाकू शकणार नाहीत.”
ALSO READ: प्रेरणादायी कथा : दयाळूपणाचे फळ; गोष्ट शेतकरी आणि कबुतराची
निलायचे शब्द ऐकून गुरुदेव क्षणभर शांत राहिले. मग ते हळूच हसू लागले. त्यांचे हास्य इतके मधुर होते की जंगलातील शांतता अधिकच गडद झाली. त्यांनी प्रथम आनंदकडे पाहिले आणि म्हणाले, “आनंद, तू एक फार सुंदर गोष्ट पाहिलीस. तुझ्या डोळ्यांत ते झाडच गुरु झाले.” मग, निलायकडे वळून ते म्हणाले, “आणि क्रोधा, तू बरोबर पाहिलंस… पण फक्त अर्धवट. हो, फळ पडावं म्हणून झाडाला दगड मारावा लागतो. पण तुझ्या लक्षात आलं का, की जो दगड फेकतो तो सुद्धा त्याच झाडाचं फळ खाऊन जगतो? झाडाला राग येत नाही, ते सूड घेत नाही. ते आपलं कर्तव्य करत राहतं.”
गुरुदेव पुढे म्हणाले, “हे जग एक आरसा आहे. तुम्ही जे विचार करता, तेच तुम्हाला दिसतं. त्याच झाडाकडे पाहून आनंदाने प्रेम आणि नम्रता पाहिली, तर क्रोधाने हिंसा आणि स्वार्थ पाहिला. त्या दोघांचेही विचार हे त्यांच्या स्वतःच्या मनाचे प्रतिबिंब आहे.”त्यांनी निलायच्या खांद्यावर हात ठेवला आणि प्रेमाने म्हणाले, “बाळा, जर तू तुझ्या मनात थोडी सकारात्मकता आणलीस, तर एक दिवस तू सुद्धा याच झाडाला तुझा गुरू म्हणून पाहशील. आणि जोपर्यंत हा बदल होत नाही, तोपर्यंत तुझं आयुष्य एक संघर्षच राहील.”
निलाय मान खाली घालून शांतपणे उभा राहिला. पहिल्यांदाच त्याच्या मनात काहीतरी हललं. कदाचित त्याला समजले असावे की, त्याच्या नकारात्मक विचारांमुळेच त्याला सतत त्रास होत होता. गुरुदेवांनी त्या दोघांना मिठी मारली आणि म्हणाले, “खरे ज्ञान तेच आहे जे तुमच्या विचारांमध्ये परिवर्तन घडवते. सकारात्मक विचार केवळ तुम्हालाच शांती देत नाहीत, तर तुमच्या सभोवतालीही शांती पसरवतात. लक्षात ठेवा जे दिसते, तेच मिळते.” त्या दिवसापासून, निलय हळूहळू आपले विचार बदलू लागला. त्याला समजले की आयुष्यातील सर्वात मोठे शस्त्र तलवार नसून, सकारात्मक दृष्टिकोन आहे.
तात्पर्य: सकारात्मक विचार केवळ आपल्याला यशाकडेच नेत नाहीत, तर जीवन सुंदर, सोपे आणि अर्थपूर्ण बनवतात.
ALSO READ: प्रेरणादायी कथा : विश्वास आणि विश्वासघात; गोष्ट ससा आणि चार मित्रांची
अस्वीकरण (Disclaimer) : या लेखात दिलेली माहिती आणि उपाय सामान्य माहितीवर आधारित आहे.या माहितीची पूर्णता, विश्वासार्हता आणि अचूकता याबाबत वेबदुनिया कोणतीही हमी देत नाही. अधिक माहितीसाठी संबंधित तज्ज्ञांचा सल्ला घ्यावा.
ALSO READ: प्रेरणादायी कथा : यशाचे रहस्य; तत्त्वज्ञ आणि तरुण