Ai Image
Kids story : एकदा, ज्ञानाचा उपदेश करत असताना नारद मुनी एका घनदाट अरण्यात पोहोचले. तिथे त्यांनी दाट सावली असलेले एक मोठे सांवर झाड पाहिले. त्यांनी त्याच्या सावलीत विश्रांती घेण्याचे ठरवले आणि ते त्याच्याखाली बसले. त्याच्या थंडगार सावलीत नारदांना खूप आनंद झाला. ते त्याच्या वैभवाची भरभरून प्रशंसा करू लागले. त्यांनी सांवरच्या झाडाला विचारले, “वृक्षराज! तुझे अफाट वैभव इतके स्थिर कसे राहते?
वारा तुला का पाडत नाही?” सांवरचे झाड हसले आणि म्हणाले, “ऋषी! वाऱ्यात माझ्या केसालाही हलवण्याची काय शक्ती आहे? तो मला पाडू शकत नाही.” नारदांना वाटले की सांवरचे झाड अहंकारापोटी असे बोलत आहे. त्यांना त्याचे उत्तर योग्य वाटले नाही. निराश होऊन ते स्वर्गाकडे निघाले. स्वर्गात जाऊन नारद पवनदेवाला म्हणाले, “एक झाड गर्वाने आणि उद्धटपणे तुझी निंदा करत आहे, म्हणून त्याचा अहंकार दूर केला पाहिजे.”
आपली निंदा करणाऱ्या सांवरच्या झाडावर वायूदेव अतिशय क्रोधित झाला. तो वादळाप्रमाणे, प्रचंड वेगाने ते झाड मुळासकट उपटायला निघाला. ते सांवरचे झाड एक महान तपस्वी, दानशूर आणि ज्ञानी होते. त्याला येणाऱ्या धोक्याची जाणीव झाली.
त्याने स्वतःला वाचवण्यासाठी तात्काळ उपाययोजना केली. त्याने आपली सर्व पाने गळून टाकली आणि तो एका बुंध्यासारखा उभा राहिला. वाऱ्याने त्याला मुळासकट उपटण्याचा पूर्ण प्रयत्न केला, पण तो त्या बुंध्याला काहीही इजा करू शकला नाही. अखेरीस, निराश होऊन वायूदेव परत आला.
ALSO READ: पौराणिक कथा : अशाप्रकारे हनुमानजी आकाशात उडायला शिकले
काही दिवसांनी, नारद त्या झाडाची पाहणी करण्यासाठी त्याच वनात परत आले.
त्यांनी पाहिले की ते झाड पूर्वीसारखेच हिरवेगार उभे होते. नारदाला आश्चर्य वाटले.
त्यांनी झाडाला विचारले, “वायूदेवाने तुला मुळासकट उपटण्याचा पूर्ण प्रयत्न केला, पण तू पूर्वीसारखाच उभा आहेस. यामागे काय रहस्य आहे?” त्या वृक्षाने ऋषींना वंदन केले आणि विनम्रपणे विनंती केली, “देवर्षी! माझ्याकडे एवढी संपत्ती आहे, तरीही मी तिच्या आसक्तीने बांधलेला नाही. लोकांच्या सेवेसाठी माझ्याकडे अगणित पाने आहेत, पण जेव्हा मला आवश्यक वाटते, तेव्हा मी निःसंकोचपणे माझ्या संपत्तीचा त्याग करून बुंधा बनतो. मला माझ्या संपत्तीचा अभिमान नाही, उलट बुंधा असल्याचा अभिमान आहे. म्हणूनच मी पवनदेवाकडे दुर्लक्ष केले. तो कर्माला श्रेष्ठ मानत होता. पाहा, त्याच अलिप्त कर्मामुळे, एक भयंकर आघात सहन करूनही मी पूर्वीसारखाच उभा आहे.” नारदांना समजले होते की या जगात संपत्ती असणे आणि श्रीमंत असणे ही वाईट गोष्ट नाही. याद्वारे अनेक शुभ कार्ये साध्य करता येतात. वाईट गोष्ट ही आहे की अहंकार आणि संपत्तीच्या आसक्तीमध्ये मग्न राहावे. जर एखादी व्यक्ती श्रीमंत असूनही मनाने शुद्ध राहिली, तर ती एका अर्थाने संतच असते. पाण्यातील कमळाप्रमाणे अलिप्त राहणाऱ्या अशा कर्मयोगीसाठी, त्याचे घरच त्याचे घर असते. त्याचे तपश्चर्येचे निवासस्थान.
ALSO READ: पौराणिक कथा : श्रीरामांची कहाणी
अस्वीकरण (Disclaimer) : या लेखात दिलेली माहिती आणि उपाय सामान्य माहितीवर आधारित आहे.या माहितीची पूर्णता, विश्वासार्हता आणि अचूकता याबाबत वेबदुनिया कोणतीही हमी देत नाही. अधिक माहितीसाठी संबंधित तज्ज्ञांचा सल्ला घ्यावा.
ALSO READ: वेदांचे आशीर्वाद; पौराणिक कथा राजकुमार आणि भिक्षुकाची